Magnađur markaleikur og Víkingssigur!!
Jón Örn Guđbjartsson | Lau. 24. júlí 2010 kl. 14:19
Íslandsmót, 13. umferð
Víkingur 5-3 Fjölnir
1-0 Dofri Snorrason (15.)
1-1 Viðar Guðjónsson (28.)
1-2 Jóhann Benediktsson (45.)
2-2 Helgi Sigurðsson (64.)
2-3 Pétur Georg Markan (75.)
3-3 Tómas Guðmundsson (84.)
4-3 Jakob Spangsberg (86.)
5-3 Pétur Örn Svansson (90.)
Byrjunarliðið (4-4-1-1): Maggi, Tommi, Faber, Egill (Milos), Siggi; Dofri, Kiddi, Þobbi, Viktor (Pétur); Danni (Jakob); Helgi.
Ónotaðir: Halldór Smári, Hjalti
Víkingar halda sterkri stöðu í fyrstu deildinni eftir frækinn sigur á nágrönnum sínum úr Fjölni. Þótt þessi félög séu svarnir andstæðingar á knattspyrnuvellinum þá eru þau raunar tengdari en margur ætlar. Jóhannes Bárðarson var í hópi stofnenda ungmennafélagsins úr Grafarvoginum en hann er einn af bestu sonum Víkings. Kappinn sá ólst upp í Ásgarðinum og varð mikið varnarkítti er honum spratt grön og límdi allt saman í Víkingsvörninni í áraraðir. Jói Bárðar varð Íslandsmeistari með Víkingum 1981 og 1982 en þá léku þeir allir með sítt að aftan eins og frægt er orðið.
Það fór minna fyrir túberaða hárinu í gær þegar Víkingar lömdu á Fjölnismönnum í Fossvoginum enda margir Víkinga ansi snöggskornir um höfuð. Mörkin komu hins vegar eins og hver skúrin á eftir annarri yfir Dalinn.
Leikurinn var varla stundarfjórðungs gamall þegar Dofri Snorrason, sem fráleitt er tröll að vexti, reis yfir alla Fjölnispeyja í vítateignum og skoraði með kollspyrnu. Dofri stýrði boltanum lipurlega með höfðinu í hornið næst sér eftir frábæran undirbúning Helga Sigurðssonar. Helgi tók augljóslega lýsið sitt um morguninn því hann var illskeyttur frammi og verulega ógnandi. Það kætti karl föður hans ótæpilega sem var meðal áhorfenda í Víkinni en þeir hvöttu flestir heimamenn ákaft.
Eftir markið hafði Víkingur góð tök á leiknum, lék fallegan fótbolta með værðarlegan Daníel Hjaltason á miðjunni. Fjölnismenn eru hins vegar engar liðleskjur og þeir voru refsiglaðir fram á við. Ekki var þar sístur guðfræðistúdentinn Pétur Georg Markan, sem á taugar miklar í Víkina samkvæmt heimildum, en hann er af þeirri tegund sem andstæðingar vilja helst hengja á blýlóð. Mikill hlaupagikkur þar á ferð. Víkingar áttu eftir að fá að kenna á honum síðar í leiknum.
Þegar hálftími var liðinn af slagnum í gær stóð stúkan upp til að fagna Víkingsmarki en til happs fyrir gestina fór bylmingsskot allrosalegt í markstöngina og þaut af sama krafti út á völlinn. Í skyndisókninni sem af hlaust skoraði Fjölnir mark sem verður að fá heppnisstimpilinn þjóðkunna. Boltinn hafði viðkomu í varnarmanni eftir skot Viðars Guðjónssonar, og breytti um stefnu og silaðist sem snigill í markið.
Margur gæti ætlað að Víkingar færu nú að sleikja sár sín, en það var öðru nær; þeir héldu áfram að sækja af grimmd og markið lá í loftinu. Gegn öllum merkjum og fyrirheitum kom það frá Fjölni sem fékk víti á gamla silfurfatinu. Nær allt Fjölnisliðið grét í teignum þegar einn leikmanna liðsins tók upp á því að bíta gras í vítateignum eftir hornspyrnu og dómarinn var ekkert að tvínóna. Vísifingurinn var í þráðbeina stefnu á vítapunktinn. Aron Jóhannsson sýndi úr hverju hann er gerður og skoraði af gríðarlegu öryggi úr vítinu.
Súrt, fjári súrt að fara í hléið með þetta nesti. Víkingar betri en gestirnir yfir.
Seinni hálfleikur var ströggl framan af og ekki sami svipurinn á liðunum, minni fótbolti en meiri barátta. Ljóst var þó að Helgi Sig ætlaði ekki að fara heim til sín stigalaus því hann jafnaði metin af stuttu færi snemma hálfleiksins og Víkingar fögnuðu óskaplega. Í fagnaðarlátunum hljóp Helgi hraðar en nokkru sinni og áttu félagar hans í basli með að ná honum. Einhver í gestaparti stúkunnar talaði um rangstæðulykt en Dalurinn ilmaði bara af Öspunum í sumarþeynum og nýþvegnum flíkum sem kona í Sævarlandi hafði hengt til þerris.
Þegar allt virtist komið á beinu brautina hjá Víkingum, kom þá ekki þessi guðfræðistúdent með gusugangi og spretthlaupaþyrilshætti og skoraði eftir vel útfærða skyndisókn Fjölnis. Það var eins og herra Markan hefði unnið þann stóra í happdrætti Háskólans, slík var einskær gleðin þegar hann kom þjótandi á öðru hundraðinu upp að stuðningsmönnum Fjölnis sem leyndu ekki gleði sinni. Pétur átti gleðina reyndar skuldlausa því þetta var virkilega vel að verki staðið hjá honum og félögum í Fjölni. Pétur þessi kom við sögu í fyrri leik liðanna í sumar þegar hann náði stigi fyrir Fjölni með marki í uppbótartíma og því leit allt út fyrir að hér væri komin hetja dagsins.
En alnafni þjóðskáldsins var á öðru máli. Tómas Guðmundsson jafnaði fyrir Víkinga 7 mínútum fyrir leikslok og nú fór loks að loga duglega í púðrinu. Jakob nokkur Spansberg kom Víkingum svo yfir á 86. mínútu og þá ærðist allur Fossvogurinn og Víkingar fögnuðu duglega inni á vellinum. Gleði stuðningsmanna Fjölnis breyttist að sama skapi í mikil vonbrigði, en neisti var nú samt í Fjölnismönnum sem reyndu hvað þeir gátu að kreista varnarmenn Víkings og ná jöfnunarmarki í blálokin.
Náðarhöggið kom hins vegar á 90. mínútu þegar Pétur Örn Svansson skoraði fimmta mark Víkinga eftir frábæran undirbúning Helga Sigurðssonar.
Í heildina tekið var þessi sigur afar sanngjarn en Fjölnir er lipurt lið með skæða menn og öskufljóta sem hafa sérstakt dálæti af því að valda andstæðingum sínum tjóni. Þessi leikur var eins og mörkin gefa til kynna, afar líflegur og frábær skemmtun, eiginlega einum of gott fjörefni fyrir svefninn.
- Jón Örn Guðbjartsson
